Adolescencja – blaski i cienie:)

Okres dojrzewania to okres dużej przemiany. Oprócz zmian zewnętrznych, cielesnych, zachodzą doniosłe zmiany psychologiczne. Przede wszystkim młoda osoba zaczyna dookreślać swoją tożsamość, odnajduje się w roli kobiety lub mężczyny, a także zaczyna oddzielać się od swoich rodziców, zarówno poprzez spędzanie znacznej ilości czasu ze znajomymi oraz na wybranych przez siebie aktywnościach, ale też poprzez zmianę sposobu przeżywania swoich rodziców i swojej od nich zależności. Dzięki procesowi powtórnej indywiduacji możliwe jest przekierowanie uwagi i zainteresowań z rodziny na świat zewnętrzny, w którym można poszukiwać obiektów miłości – w dłużej perspektywie partnerów do budowania własnej rodziny. Adolescencja to czas niezwykle ważny i trudny, zarówno dla młodego człowieka jak i dla jego rodziny. W domu pojawia się jakby inna osoba, znika dziecko, a pojawia się nastolatek, który musi poradzić sobie z nowymi impulsami i zadaniami: musi określić swoją tożsamość seksualną, miejsce w grupie rówieśniczej, określić nową rolę w środowisku domowym i radzić sobie w szkole. Mimo tego, że dorastający człowiek jest coraz silniejszy psychicznie wciąż boryka się z konfliktami, wobec których pozostaje czasem bezradny. Zadanie „opuszczenia“ rodziców to zadanie trudne, dom rodzinny to często miejsce atrakcyjne i bezpieczne. W celu uzyskania motywacji do „wyfrunięcia z gniazda“ nastolatek musi trochę odczarować ten obraz – znaleźć rysy, niedociągnięcia, które pozwolą mu na wybór własnej drogi  – a taka jest tylko poza rodziną pochodzenia. Młody człowiek zaczyna więc proces dewaluowania swoich rodziców i z tego powodu też cierpi gdyż rodzice są dla niego bardzo ważni i są wciąż potrzebni – tutaj może rodzić się strach o to czy wytrzymają dewaluację: czy będą wspierać mimo tego, że są opuszczani.

Ta emocjonalna burza skutkuje zachowaniami, które mogą być trudne do zniesienia dla domowników (opryskliwość, wybuchowość, zamykanie się w sobie).  Bez względu na to jak zachowuje się nasz nastolatek mamy obowiązek interesować się nim nawet wtedy, gdy nasze próby nawiązania z nim kontaktu są trudne i zniechęcające („Jak tam dzień w szkole?“ – „Normalnie“, „Co się działo?“ – „Nic“, „Możesz chcesz o czymś pogadać?“ – „Nie wiem“). Mimo wszytsko interesujmy się tym z kim spotyka się nasze dziecko, jak mu idzie w szkole, co je interesuje, czy boryka się z trudnościami. Najlepsza rada dla rodziców na ten czas to zagryźć zęby i być mimo wszystko. To się opłaci. Oczywiście dojrzewanie to nie tylko trud i łzy, są też blaski tego skomplikowanego procesu: możliwość nawiązania więzi z kimś, kto ma swoje zdanie, opinie, marzenia i plany. Być może początkowo ciężko je poznać, ale nie należy zaprzestawać prób:)

teen
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s